Elihu, młody człowiek z rodziny Ram, wchodzi do narracji z silną reakcją na wypowiedzi Hioba. Opisany jest jako bardzo gniewny na Hioba, ponieważ ten bronił się, zamiast uznać Bożą sprawiedliwość. Gniew Elihu ma swoje źródło w przekonaniu, że obrona integralności Hioba przyćmiewa uznanie Bożej sprawiedliwości i mądrości. To oznacza punkt zwrotny w dialogu, ponieważ Elihu czuje się zobowiązany do zabrania głosu, wierząc, że starsi przyjaciele Hioba nie poradzili sobie z problemem.
Perspektywa Elihu jest istotna, ponieważ wprowadza nowy głos do rozmowy, który podkreśla potrzebę pokory i szacunku wobec Boga. Uważa, że skupienie Hioba na własnej sprawiedliwości odciąga uwagę od zrozumienia Bożego większego planu i celu. Przemówienia Elihu będą próbowały skierować uwagę z ludzkiego usprawiedliwienia na boską mądrość, zachęcając Hioba i jego przyjaciół do rozważenia szerszego spojrzenia na rolę Boga w ludzkim cierpieniu i sprawiedliwości. To przygotowuje grunt pod głębsze zbadanie tematów cierpienia, sprawiedliwości i boskiej suwerenności.
