W tej potężnej deklaracji Bóg przekazuje Faraonowi przez Mojżesza głęboką relację, jaką ma z Izraelem. Nazywając Izrael swoim 'pierworodnym synem', Bóg używa metafory, która była głęboko zrozumiała w starożytnym kontekście. Pierworodny syn w rodzinie był nie tylko dziedzicem, ale także tym, który kontynuował imię i dziedzictwo rodziny. Ten status wiązał się zarówno z przywilejami, jak i odpowiedzialnościami.
Wybór Izraela na pierworodnego oznacza szczególną więź oraz obietnicę ochrony i błogosławieństwa. Oznacza to również moralną i duchową odpowiedzialność Izraela za życie zgodnie z prawami Bożymi i bycie światłem dla innych narodów. To stwierdzenie przygotowuje grunt pod narrację o wyzwoleniu z Egiptu, ponieważ Bóg zamierza pokazać swoją moc i zaangażowanie wobec swojego ludu. Przypomina to o relacji przymierza, którą Bóg ustanawia ze swoim ludem, zakorzenionej w miłości, wyborze i boskim celu.
