Jako wierzący jesteśmy wezwani do życia w sposób, który odzwierciedla naszą tożsamość jako wybranego ludu Bożego. Ta tożsamość charakteryzuje się tym, że jesteśmy świętymi i umiłowanymi przez Boga. Aby żyć zgodnie z tym powołaniem, zachęca się nas do 'przywdziewania' cnót, które odzwierciedlają charakter Chrystusa. Serdeczne współczucie to głęboka empatia i troska o innych, podczas gdy dobroć polega na byciu uprzejmym i pomocnym. Pokora wymaga, aby stawiać innych przed sobą, uznając nasze ograniczenia i doceniając innych. Łagodność to spokojne i kojące podejście do interakcji, a cierpliwość to umiejętność znoszenia trudnych sytuacji lub ludzi z łaską.
Te cnoty nie są tylko indywidualnymi cechami, ale mają być noszone jak odzież, wpływając na to, jak wchodzimy w interakcje ze światem. Przez przywdziewanie tych cech przyczyniamy się do wspólnoty, która kwitnie dzięki wzajemnemu szacunkowi i miłości. Ten fragment przypomina nam, że nasze działania i postawy powinny być zakorzenione w miłości i świętości, które Bóg nam okazał, ostatecznie wskazując innych na Niego przez nasze życie.
