Paweł rozpoczyna ten rozdział, broniąc swojego statusu i autorytetu jako apostoł. Zadaje retoryczne pytania Koryntianom, aby potwierdzić swoją wolność oraz rolę jako prawdziwego apostoła Jezusa Chrystusa. Pytając, czy nie widział Jezusa, naszego Pana, Paweł odnosi się do swojego przemieniającego spotkania z Chrystusem, które stanowi fundament jego posługi. Zauważa również, że sami Koryntianie są dowodem jego apostolskiej pracy, ponieważ dzięki jego wysiłkom uwierzyli. Ten fragment podkreśla znaczenie uznawania prawdziwego autorytetu i wkładu tych, którzy pracowali dla wiary. Pytania Pawła mają na celu przypomnienie Koryntianom o osobistej i wspólnotowej przemianie, która nastąpiła dzięki jego posłudze, zachęcając ich do docenienia duchowego przywództwa, jakie im oferuje.
Paweł pragnie, aby Koryntianie zrozumieli, jak ważne jest uznanie tych, którzy poświęcają się dla wspólnoty, oraz aby dostrzegli, jak ich życie zostało zmienione przez Ewangelię, którą głosił.
