Ang pananampalataya kay Cristo ay hindi tungkol sa pagtanggi sa Kautusan kundi sa pagtupad sa tunay na layunin nito. Ang Kautusan ay ibinigay upang gabayan ang sangkatauhan at ipakita ang pangangailangan para sa isang tagapagligtas. Sa pamamagitan ng pananampalataya, ang mga mananampalataya ay hindi lamang kinikilala ang kahalagahan ng Kautusan kundi nabibigyan din sila ng lakas upang mamuhay ayon sa mga prinsipyo nito. Ang pananampalatayang ito ay hindi nagpapawalang-bisa sa Kautusan; sa halip, ito ay nagbibigay-buhay dito sa isang bagong paraan. Sa pagtitiwala kay Jesus, ang mga Kristiyano ay nagagampanan ang Kautusan, hindi sa pamamagitan ng simpleng pagsunod sa mga alituntunin, kundi sa pamamagitan ng pagsasabuhay ng pag-ibig at katuwiran na tinutukoy ng Kautusan.
Ang ugnayan sa pagitan ng pananampalataya at Kautusan ay nagtutulungan. Ang Kautusan ay nagha-highlight ng mga kakulangan ng tao at ang pangangailangan para sa biyaya, habang ang pananampalataya kay Cristo ay nagbibigay ng paraan upang mapagtagumpayan ang mga kakulangang ito. Sa pamumuhay sa pananampalataya, ang mga mananampalataya ay nagiging transformado, na nagbibigay-daan sa kanila upang matupad ang mas malalim na moral at etikal na mga pangangailangan ng Kautusan. Sa ganitong paraan, ang pananampalataya ay hindi nag-aalis ng halaga ng Kautusan kundi pinapatibay ang halaga at layunin nito, na nagdadala sa isang buhay na tunay na sumasalamin sa mga intensyon ng Diyos.
