Ang pananampalataya ay isang prinsipyong walang hanggan na naging sentro ng buhay ng mga mananampalataya sa buong kasaysayan. Ang mga naunang tao, o mga ninuno ng pananampalataya, ay pinarangalan dahil sa kanilang hindi natitinag na pagtitiwala at paniniwala sa Diyos. Ang pagkilala sa kanila ay hindi lamang isang pagsasaksi sa paniniwala kundi isang pagkilala sa buhay na isinagawa sa pananampalataya, kadalasang sa harap ng kawalang-katiyakan at pagsubok. Ang mga indibidwal na ito, tulad nina Abraham, Moises, at iba pa, ay nagpakita na ang pananampalataya ay may kasamang aksyon at pagtitiyaga, nagtitiwala sa mga pangako ng Diyos kahit na hindi ito agad nakikita.
Ang kanilang mga buhay ay nagsisilbing makapangyarihang patotoo sa lakas at tibay na maibibigay ng pananampalataya. Sa pagtingin sa mga halimbawang ito, hinihimok ang mga mananampalataya na linangin ang katulad na pananampalataya sa kanilang sariling buhay. Ang talatang ito ay nagpapaalala sa atin na ang pananampalataya ay pundasyon, hindi lamang para sa personal na espiritwal na pag-unlad kundi pati na rin para sa komunidad ng mga mananampalataya bilang kabuuan. Ito ay isang panawagan na mamuhay nang may paninindigan, na alam na ang pananampalataya ay parehong isang personal na paglalakbay at isang ibinahaging pamana na nag-uugnay sa atin sa mga naglakbay na sa landas bago tayo.