Ang pambungad ng aklat ni Habacuc ay nagtatampok ng isang propesiya, na nagpapahiwatig na ang mga susunod na mensahe ay mula sa Diyos na ibinigay sa propeta. Itinatakda nito ang tono para sa buong aklat, na puno ng pag-uusap sa pagitan ni Habacuc at ng Diyos. Ang propeta ay nababahala sa karahasan at kawalang-katarungan na kanyang nasasaksihan sa paligid, at nagtatanong kung bakit pinapayagan ng Diyos ang mga ganitong pangyayari. Ang pambungad na ito ay nagbibigay-diin sa papel ng mga propetikong akda sa Bibliya, kung saan ang mga propeta ay nagsisilbing tinig ng mga tao, nagdadala ng kanilang mga alalahanin at katanungan sa harap ng Diyos.
Ang propesiya ni Habacuc ay natatangi dahil nagsisimula ito sa pagdaing at pagtatanong ng propeta, sa halip na isang tuwirang mensahe mula sa Diyos. Ipinapakita nito ang isang malalim at tapat na relasyon sa Diyos, kung saan ang pagtatanong at paghahanap ng kaalaman ay bahagi ng pananampalataya. Hinihimok nito ang mga mananampalataya na dalhin ang kanilang mga pagdududa at pakikibaka sa Diyos, na nagtitiwala na Siya ay nakikinig at tumutugon. Ang pambungad na taludtod na ito ay nagpapaalala sa atin ng kahalagahan ng paghahanap ng banal na karunungan at pag-unawa, lalo na sa harap ng mga kumplikado at hamon ng buhay.
