Sa komunidad ng mga Kristiyano, itinatag ni Cristo ang iba't ibang tungkulin upang matiyak ang espiritwal na pag-unlad at pagkakaisa ng mga mananampalataya. Ang mga apostol ay madalas na itinuturing na mga tagapagtatag, na naglalatag ng mga batayan at nagpapalaganap ng ebanghelyo sa mga bagong lugar. Ang mga propeta ay nagbibigay ng pananaw at gabay, na nagsasalita ng katotohanan ng Diyos sa mga sitwasyon. Ang mga ebanghelisador ay nakatuon sa pagbabahagi ng magandang balita ni Jesus sa mga hindi pa nakakarinig nito. Ang mga pastor, o mga pastol, ay nag-aalaga sa espiritwal na kapakanan ng kongregasyon, nagbibigay ng gabay at suporta. Ang mga guro ay tumutulong sa pagpapalalim ng pag-unawa sa kasulatan at doktrina, na nagbibigay sa mga mananampalataya ng kaalaman at karunungan.
Ang mga tungkuling ito ay hindi nakabatay sa hirarkiya kundi sa pagkakumplemento, na bawat isa ay nag-aambag sa misyon ng simbahan. Sa pamamagitan ng pagbibigay ng mga regalong ito, sinisiguro ni Cristo na ang simbahan ay makatutugon sa iba't ibang pangangailangan ng mga miyembro nito at ng mundo sa paligid. Ang estruktura na ito ay nagtataguyod ng isang komunidad kung saan ang mga mananampalataya ay maaaring lumago sa pananampalataya, matuto mula sa isa't isa, at magtulungan upang tuparin ang Dakilang Komisyon. Ang presensya ng mga tungkuling ito ay nagpapakita ng kahalagahan ng pakikipagtulungan at suporta sa isa't isa sa paglalakbay ng mga Kristiyano.
