Ang buhay ng tao ay puno ng siklo ng pagkalimot, kung saan kahit ang pinakamahalagang mga pangyayari at tao ay unti-unting nawawala sa alaala. Ang talatang ito ay nagbibigay-diin sa panandaliang kalikasan ng ating pamana. Ipinapakita nito na sa kabila ng ating mga pagsisikap na magkaroon ng makabuluhang epekto, ang oras ay may kakayahang magbura ng mga alaala ng nakaraang henerasyon. Ito ay nagsisilbing paalala na ang mga tagumpay at pagkilala ay pansamantala lamang, at ang tunay na kahulugan ng buhay ay nasa kasalukuyan at sa mga relasyon na ating binubuo.
Sa halip na magpursige para sa walang hangganang alaala, hinihimok tayong ituon ang ating pansin sa pamumuhay ng may kahulugan at layunin sa kasalukuyan. Ang pananaw na ito ay nagdudulot ng mas masaya at makabuluhang buhay, dahil inilipat nito ang pokus mula sa panlabas na pagkilala patungo sa panloob na kasiyahan. Sa pagtanggap sa panandaliang kalikasan ng buhay, matututo tayong makahanap ng kapayapaan at kasiyahan sa mga simpleng ligaya at koneksyon na ating nararanasan araw-araw, na siyang tunay na kayamanan ng buhay.
