Ang kalungkutan na mula sa Diyos ay isang makapangyarihang karanasan na nagmumula sa tunay na pagkilala sa ating mga kasalanan at pagnanais na umayon sa kalooban ng Diyos. Hindi ito simpleng pakiramdam ng pagsisisi dahil sa mga parusa o kahihinatnan; sa halip, ito ay isang pagkilala sa kung paano tayo nalihis mula sa tamang landas. Ang ganitong kalungkutan ay nagiging sanhi ng tunay na pagsisisi, isang taos-pusong desisyon na baguhin ang ating mga gawi at humingi ng kapatawaran. Ang pagsisisi ay hindi lamang tungkol sa pakiramdam ng sama ng loob; ito ay nangangailangan ng sinadyang pagsisikap na talikuran ang kasalanan at mamuhay ayon sa mga aral ng Diyos. Ang prosesong ito ay nagdadala sa kaligtasan, na siyang pagliligtas mula sa kasalanan at mga pangmatagalang kahihinatnan nito, na nag-aalok ng bagong simula at buhay na puno ng pag-asa at layunin.
Sa kabilang dako, ang kalungkutan ng sanlibutan ay nakatuon sa sarili, na nagreresulta sa mga pagsisisi na nakatuon sa pagkawala ng personal na ginhawa o reputasyon. Hindi ito nagdadala ng tunay na pagbabago o espiritwal na paglago, kundi nagiging sanhi ng siklo ng pagkakasala at kawalang pag-asa. Ang kalungkutan ng sanlibutan ay maaaring magdulot ng pakiramdam ng kawalang pag-asa at espiritwal na kamatayan, dahil wala itong kapangyarihang magligtas na nagmumula sa pag-aayon sa kalooban ng Diyos. Ang pag-unawa sa pagkakaiba ng dalawang uri ng kalungkutan na ito ay makakatulong sa mga tao sa kanilang espiritwal na paglalakbay, na hinihimok silang hanapin ang mas malalim at makabuluhang relasyon sa Diyos.
