Tinutukoy ni Pablo ang simbahan sa Corinto tungkol sa wastong paggamit ng mga espiritwal na kaloob, lalo na ang propesiya. Binibigyang-diin niya na ang mga may kakayahang propeta ay dapat na gamitin ang kanilang mga kaloob nang may disiplina at kontrol. Ibig sabihin, ang mga propeta ay hindi dapat malunod sa kanilang mga kaloob; sa halip, mayroon silang kakayahang pamahalaan at i-direkta ang kanilang mga propetikong pahayag sa isang maayos at kapaki-pakinabang na paraan para sa komunidad ng simbahan. Ang pagtuturo na ito ay bahagi ng mas malawak na talakayan sa pagpapanatili ng kaayusan sa mga serbisyo ng pagsamba, tinitiyak na ang lahat ay ginagawa para sa ikabubuti ng simbahan.
Ang pagbibigay-diin sa kontrol ay nagpapahiwatig na ang mga espiritwal na karanasan ay hindi dapat humantong sa kaguluhan o kalituhan. Sa halip, dapat itong ipakita ang katangian ng Diyos, na isang Diyos ng kapayapaan at kaayusan. Sa pamamagitan ng paghikayat sa mga propeta na maging maingat sa kanilang pagbabahagi ng mga pahayag, pinapangalagaan ni Pablo ang isang kapaligiran ng pagsamba kung saan ang lahat ay maaaring matuto at ma-encourage. Ang ganitong pamamaraan ay nagtataguyod ng paggalang at pag-unawa sa pagitan ng mga mananampalataya, na nagpapahintulot sa simbahan na lumago sa pagkakaisa at pag-ibig.
