Najświętsze Miejsce, znane jako Święte Świętych, było najgłębszą i najświętszą częścią starożytnej świątyni żydowskiej. Oddzielała je od reszty świątyni gruba zasłona, która symbolizowała oddzielenie Boga od ludzkości z powodu grzechu. W tym miejscu przechowywana była Arka Przymierza, reprezentująca przymierze Boga z Izraelem. Tylko arcykapłan miał prawo wejść do Najświętszego Miejsca, i to tylko raz w roku, w Dniu Pojednania, aby składać ofiary za grzechy ludu. Ten rytuał podkreślał świętość Boga oraz powagę grzechu, akcentując potrzebę pojednania i pośrednictwa.
W kontekście Nowego Testamentu to oddzielenie oraz rola arcykapłana zapowiadają dzieło Jezusa Chrystusa. Jezus jest postrzegany jako ostateczny arcykapłan, który przez swoją ofiarę rozerwał zasłonę, symbolicznie usuwając barierę między Bogiem a ludzkością. Ten akt otworzył drogę dla wszystkich wierzących do bezpośredniego zbliżenia się do Boga, podkreślając nową umowę łaski i przebaczenia. Święte Świętych staje się więc potężnym symbolem zarówno ograniczeń starego przymierza, jak i spełnienia nowego przymierza w Chrystusie.
