W tym fragmencie Bóg mówi do Mojżesza, wyjaśniając, jak objawił się patriarchom - Abrahamowi, Izaakowi i Jakubowi - jako Bóg Wszechmogący, co w hebrajskim brzmi 'El Shaddai'. Ten tytuł podkreśla najwyższą moc Boga oraz Jego zdolność do zapewnienia i ochrony. Jednak Bóg wskazuje, że nie ujawnił im swojego imienia 'JHWH', często tłumaczonego jako 'Pan'. To imię oznacza bardziej osobistą i przymierzną relację, którą Bóg teraz nawiązuje z Mojżeszem i Izraelitami.
Różnica między tymi objawieniami oznacza istotny rozwój w relacji Boga z Jego ludem. Podczas gdy patriarchowie znali moc Boga, Mojżesz i Izraelici mają wkrótce doświadczyć Jego wierności wobec obietnic oraz Jego intymnego zaangażowania w ich wyzwolenie z Egiptu. Ten fragment zachęca wierzących do dostrzegania rozwijającej się natury objawienia Boga oraz Jego pragnienia głębszej relacji z ludzkością. Uspokaja nas, że Bóg jest zarówno potężny, jak i osobisty, zapraszając nas do zaufania Jego obietnicom i Jego obecności w naszym życiu.
